Benvidos camelláns

Alégrome de que entres neste blog, no que poderás ver e informarte do que pasa no teu pobo, comentar o que queiras, ver vídeos e fotos da nosa xente, chatear, opinar sobre os temas actuais e pasar un intre agradable.
Ademáis podes colaborar con nós para que este blog se convirta nun lugar de expresión para tod@s sempre e cando se respete os demáis...
NOTA : o autor deste blog non se fai responsable dos comentarios aquí verquidos e tamén se reserva o dereito de eliminar ou extractar tódolos mensaxes ameazantes, malsoantes, insultantes, inxuriantes e os que nomeen a alguén.
Gracias pola vosa colaboración e comprensión.






Generador LED para MySpace - Joombly

Buscar neste blog

¿Estás a favor ou en contra do novo decreto do galego aprobado pola Xunta?

viernes, 19 de marzo de 2010

Vídeo musical: MACHINA

Manolo Cazolo matou a muller,/con sete coitelos e un alfiler , así berra o estroubo do novo video-clip de Machina. Manolo cazolo, personaxe dunha canción popular galega que de nenos nos cantaban, móstrandonos a face máis escura do que chamamamos tradición oral. A violencia machista como fenónemo normalizado aínda que, supoñemos, rexeitado pola maioría.



Óscar Ansótegui volve a firmar o guión e dirección da peza da banda cercedense. Nela, Manolo Cazolo convértese nun personaxe de terror, implacable e sen rostro individual. Máis que os golpes, a súa violencia é o medo. O camiño é a elección, a liberdade dunha muller que nos mira buscando comprensión para saír desa prisión escura, na que un día afastado, entrou por amor.




Máis info e descargas :  www.machinagz.com

Asombroso discurso dun veterano da guerra de Irak

lunes, 8 de marzo de 2010

Vídeos do documental "Naufraxios na Costa da Morte" do programa "Cuarto Milenio"(Cuatro)

                                                                      PARTE I :


 

                                                                   PARTE II :


domingo, 7 de marzo de 2010

Os relatos de Guany

As última novas que aparecen no blog inspíranme o escrito de hoxe, comezando polo tan traído e levado comentario da descerebrada Rosa Díez. Estamos quentiños con esta "elementa". Espero que non teña un puñetero voto na nósa terra.A resposta dos galegos á Sra. Díez está sendo contundente nas redes sociais para que se entere ben de que aqui non ten moito futuro xente coma ela porque os galegos non somos persoal de terceira aínda que algúns se empeñen en todo o contrario. Non estamos dispostos a tolerar comportamentos como os de esta pretenciosa señora e permanecer de brazos cruzados. Venme á cabeza como describía un coñecido o oficio das persoas vanidosas, empachadas de se mesmas, trepando todo o posible créndose un modelo de talentos. Chamáballe " pretendientes a auxiliar de dependiente". Deprímeme que a tipa sexa a política mellor valorada actualmente ¡como vai o país para que esto suceda!.. Ata pode ser que se cumpran as súas pretensións neste río revolto, máis ben, totalmente enfangado. Lamentable.


Unha boa nova, penso, é a do nomeamento de Digna Romar como presidenta na nosa asociación substituindo a Luís, quen dedicou tanto do seu tempo e enerxía para apoiar a Camelle cando era necesario, enfrontándose a quen fose. Para aforrar algún tipo de comentario en contra, vaia por diante que nunca lle gustamos a todo o mundo, máxime cando as verdades e loitas van radicalmente en contra dalgúns intereses. Tamén me sorprendería que certo número de persoas estean desconformes co nomeamento de Digna, cando ela xamais lle fixo dano a ninguén que se saiba; é unha camellana auténtica, excelente persoa e posuidora dun destacado carácter. Disposta a máis dun sacrificio para ser a presidenta da asociación, cousa de agradecer. Digo que me sorprendería se descoñecese o feito de que A Pergoliña moléstalle a algúns así como aos que simpatizamos con eles e as súas causas porque son as nosas propias. Fagamos o que fagamos e digamos o que digamos, sempre hai algún elemento que procurará desvirtuar aquilo que se diga ou faga e xa sabemos os porqués.Polo tanto, calquera exposición ou consulta sobre camelláns relacionados coa Pergoliña ou xente afín, terá unha resposta sesgada no seu conxunto. De calquera xeito, aqueles que non a consideran adecuada...
¿por que non se presentaron como candidatos?.
¿Será que non os quere ninguén?

Cambiando de terzo, magnífico o artigo de Arturo P. Reverte. Este español traspasou as nosas fronteiras a unha idade relativamente temperá polo seu recoñecido talento sen descartar a existencia de operacións de marketing. Lúcido como poucos escritores actuais.
A miúdo, demoledor, falando co estómago como di el porque Reverte non arrima a súa sardiña a ningunha ascua; está por encima diso e a moita distancia dos que se arrastran para sacar tallada. Labrouse o seu futuro traballando como reporteiro de guerra durante moitos anos. As súas dilatadas, perigosas e interesantes experiencias fixeron deste home, agudo de seu, o personaxe actual que converte en ouro a súa producción literaria conseguindo unha autosuficiencia evidente e a admiración de moitos. Creo que é o que se di un tío independente e comparto totalmente a súa visión como xa teño comentado algunhas veces (coas abismais diferenzas expositivas entre un escritor brillante e unha afeccionada, cuxas dedicacións cotiás pouco ou nada teñen que ver coa literatura).

Tamén comparto con Reverte a confianza de que, no medio de tanto cretino, existan persoas decentes. O lamentable é que a súa suposta acción honrada non se traduza en realidades palpables. Tal vez fuxiron ou desprazáronos; outra das posibilidades é que se resignaran a convivir entre o lixo, sabendo que calquera outra opción é peor. O que non se percibe é a súa existencia vendo o rumbo que levan as cousas. Están desaparecidos aparentemente. Como diría un galego "no sentido pexorativo da palabra" parecen estar a velas vir. A miña pregunta é ¿existen verdadeiramente ou necesitamos introducir algunha utopía na nosa vida cando o futuro aparece de cor gris tirando a negro?.

Os monólogos de Manolo

O COLEXIO(y III)


A nosa época de estudiante,queirámolo ou non,marcounos para toda a vida.Por que foi nesta época cando empezaron a aflorar sentimentos que ata daquela non sabiamos que os tíñamos.


Unha das cousas que mais nos marcou de por vida durante esta época foi O MATERIAL ESCOLAR.


Sí porque,¿vos pensades que Leonardo Da Vinci iba a ser o mesmo,si de pequeno pintara con rotuladores CARIOCA?...Pois nón;por que nó cole enséñanche que si mezclas amarelo con azul sae verde,si mezclas azul con bermello,sae morado...Ben,cos CARIOCA dá igual que colores mezclaras que o resultado iba a ser o mesmo...MERDA...Color MERDA.


Ademais cós CARIOCA comprobamos por vez primeira o que é a ESTAFA.Porque ná caixa poñía ó seguinte:


"CARIOCA,CAIXA DE 24 COLORES"...E eso era mentira.Había 23,porque ún era o blanco,e ése non pintaba...E algún decía:-"E que o blanco póñeno para pintar sobre superficies oscuras"...E nón.Mira,tí fas unha raia con ese rotulador sobre unha cartulina negra e é como si a raia a fixera...pois...MARADONA...Non quedaba nin rastro.


E tí seguías pensando:"E que igual poñen para mezclar.Claro,mezclas blanco con vermello e sae rosa"...Mira,tí mezclabas blanco con vermello e saía MERDA...Así que déixate de historias.

Pero bueno,a mais grande estafa que sofrimos na nosa época escolar foi,sin dubidalo:A GOMA DE BORRAR BOLÍGRAFO.Sí,esa que era como unha lixa dó quince.Que claro que borraba ó bolígrafo...Coño,e o papel,e o pupitre,e si te entusiasmabas un pouco,podíache borrar hasta o dedo...


Sí,si.Tuven eu un compañeiro ná clase,que se fugou dá mesma,a base de fregar ná parede coa dita goma...

Ademais,si digo que nos marca,é verdá.Por exemplo...O primeiro piercing,fixémolo nó cole...¿Quen non se grapou nunca un dedo?...Eu aínda teño a marca.

Pero,en serio.Donde mais nos marca o material escolar é na condición social.Si,sempre había un cabrón que tiña o milloriño.Na miña clase ese neno chamábase Arturo.Éste tiña os pais en Suiza ou en Francia,agora non me acordo,e claro,tíñaslle aquelo que non chegaba a ser envidia,pero parecíase bastante.


E tí chegabas a clase,despois das vacacións de Nadal,que era cando aproveitabas para renovar o material escolar,e enseñábaslle a todos o téu afialapiz metálico con dous buratos para afiar,por certo que o grande,aínda non sei hoxe para que carallo era.


Derrepente,Arturo sacaba un afialapiz de coloriños con forma de Micky Mousse,o que había que sodomizar para sacarlle punta o PLASTIDECOR.


E derrepente decías tí:"Espera,espera"...e tí ibas e sacabas o teu boli BIC de CATRO COLORES.Mais dunha vez preguteime eu:¿catro colores para qué?.Vale.O azul para escribir,o negro para subraiar,o bermello para correxir,pero ¿o verde?...Pois para dar envidiaaaaaaaaa...


Pero claro,chegaba Arturito e sacaba o seu boli de dezaoito colores que era como un chourizo de gordo,e o tío asqueroso aínda decía:


_Ayy...É tan grande que non sei donde o vou meter...


_Pois...Aprende de Micky Mousse...guapo....

Pero eu recoñezo que Arturo trouxo a clase,o último grito en inxeniería escolar:"O ESTUCHE DE DOUS PISOS".


_Joder,Arturo,déixanolo ver.


E todos arredor dó pupitre.E tí preguntábaste:¿Qué pode haber na planta baixa?.


Porque os estuches de dous pisos eran como unha navalla suiza;tiñan mil accesorios e ningún servía para nada.Por exemplo:A lupa de plástico,que servía...para ver borroso:Oes,que tí preguntábaste,¿Cal é o principal obxetivo de ésta lupa?,¿Deixarnos choscos?.Non,para eso está ó compás...


Claro que os fabricantes decían:-E que este estuche para os nenos non pode levar nada que corte ou pinche.


Xa está,unhas TIXEIRAS.E efectivamente,poñíanche unhas tixeiras de punta redonda que nin pinchaban nin cortaban,que eran unha merda.Que querías cortar papel e éste poñíase po lo medio.


Pero eso sí,o CARTABÓN afiado que te cagas,que si non o collías con coidado,podíaste cortar o dedos.E a ESCUADRA tamén...


Pero había unha cousa extraña en todos os estuches.Un artiluxio inquietante,sí era unha regla que tíña unha forma como de media roda,que nunca soupemos moi ben para que era.-Oes Arturo,¿e esto?,¿para que sirve?,¿para debuxar iglús?.Non o sei,pero a través de él,vese mellor que a través dá lupa.


Non home non,é un TRANSPORTADOR DE ÁNGULOS.


Ah,xa,claro...E que nos sonaba como a nave ENTERPRISE.¿Ves a clase en bici?.Non,eu von no meu TRANPORTADOR DE ÁNGULOS.

Eu creo que para acabar coas diferencias sociales,todos deberíamos ter o mesmo material escolar.Por exemplo:Todos con boli BIC,que é o boli da clase obrera.Pero non serviría de nada,por que teño que admitir por moito que me pese,que o BIC NARANXA de Arturo sempre escribirá fino,e que o meu BIC CRISTAL sempre escribirá normal.

HASTA OUTRA.

Prorrógase o I Premio "MULLER POLA IGUALDADE"

A Asociación de Mulleres de Camariñas pola Igualdade infórmanos que amplíase o prazo para presentar candidaturas, xa que das 23 presentadas, soamente hai 12 candidaturas que cumpren as bases.
Deste xeito, a Asociación de Mulleres de Camariñas pola Igualdade, entende que o número de nominacións recibidas non se corresponde nin é representativo da sociedade femenina do noso concello,que conta con 3100 mulleres.
O prazo amplíase dende mañá día 8 de Marzo ata o día 5 de Abril.

Voltamos a recordar as bases para que non haxa ningunha dúbida suliñando o máis importante:
I. Nominacións

• 1. Poderán ser nominadas veciñas de todas as parroquias do concello de Camariñas de calquera ámbito ou sector social, que a data actual non estén falecidas.

• 2. As nominacións poden ser propostas por persoas independentes ou de calquera tipo.

• 3. As nominacións pódense realizar de diversas maneiras:
 a) Cubrindo a ficha de nominacións e meténdoa nas urnas dispostas para o caso, que se atoparán ubicadas en distintos sitios de todas as parroquias do concello.


b) Solicitando a ficha e devolvéndoa cuberta a seguinte dirección de correo electrónico mullercamarinas.igualdade@gmail.com


c) Cubríndoa directamente en http://www.diariocamarinan.com/


d) Descargando a ficha de nominacións nos seguintes blogs, o da asociación mullerespolaigualdade.blogspot.com ou no de Camelle quepasaencamelle.blogspot.com.

• 4. Valorarase como perfil das mulleres nominadas:


a) Que sexa unha muller emprendedora, loitadora...


b) Que rompera os estereotipos da sociedade patriarcal, (na casa, loitando nun taballo masculinizado...).


c) Aportación na igualdade de oportunidades a sociedade camariñá.

• 5. A prórroga das nominacións comeza o luns día 8 de marzo de 2010. Día da Muller Traballadora.

• 6. A data de peche da prórroga das nominacións será o luns 5 de abril de 2010.


II. Elección

• 7. Seleccionaranse as mulleres máis significativas según o perfil mencionado anteriormente, de entre todas as nominacións recibidas, quedando a criterio da Xunta Diectiva da asociación nomear 3 ou 5 finalistas según o número e tipo de nominacións recibidas. Emitirase un comuncado de prensa co nome das finalistas e publicarase tamén nas páxinas webs arriba mencionadas.

• 8. Un xurado presidido pola presidenta da asociación, e composto por mulleres, estudará as nominacións das finalistas, de entre as cales será elixida a “Muller pola Igualdade” 2010 de Camariñas.

• 9. A decisión do xurado darase a coñecer nun acto público que terá lugar en Camariñas o 1 de maio de 2010.

• 10. A decisión do xurado será inapelable.


III. Premios

• 11. A muller elixida como “Muller pola Igualdade” 2010 de Camariñas recibirá un agasallo conmemorativo do premio e será nomeada “Socia Honorífica” da Asociación de Mulleres de Camariñas pola Igualdadade.

Pincha neste ligazón para descargar o ( Formulario de nominacións ), gárdao no teu ordenador,cúbrelo e mándalo a mullercamarinas.igualdade@gmail.com (é moi sinxelo), que non se diga que en Camelle non hai mulleres emprendedoras e loitadoras.
Lembrar tamén e dar as gracias de novo a Asociación de Mulleres pola Igualdade por esta gran iniciativa e por pensar nos dous únicos medios de información na rede do noso Concello (diarioamariñan e quepasaencamelle) para colaborar nesta iniciativa.

Entroido en Camelle - 2010

Xa tendes na parte de abaixo do blog (máis vale tarde que nunca),unha selección de máis de 150 fotos sobre o mellor entroido do noso concello, o entroido de Camelle.
Gracias a "Pupus" polas fotos.

Camelle en Cuarto Milenio

O programa Cuarto Milenio da canle Cuatro,presentado polo popular Iker Jiménez,emite hoxe domingo pola noite (12:00h.) un documental que trata sobre a historia dos naufraxios na Costa da Morte.
O documental foi grabado en Camelle, Camariñas e Corcubión, e contará a historia dos naufraxios máis importantes na nosa costa como o do Serpent,o Nil, o Wolfstrong, o Iris Hull,etc.
Lembrar que dende o século XVI ata o ano 2000, hai documentados un total de 454 barcos naufragados na Costa da Morte.
Sinto moito non poder informaros antes desta nova, pero como xa sabedes,non dispoño de moito tempo ultimamente.

Máis info: anosacosta, La Voz de Galicia

Humor (Macaco suicida)

viernes, 26 de febrero de 2010

Alerta vermella

A "Tormenta perfecta" bautizada co nome de Xynthia, pasará pola nosa costa mañá sábado traendo fortes ventos e choiva en terra e no mar, tendo a súa máxima virulencia en choiva entre as 13:00h. e as 15:00h. e de vento entre as 19:00h. e as 22:00h.
A alerta vermella chegará o mediodía de mañá e estará activa ata a madrugada do domingo.

Máis info: La Voz de Galicia, quepasanacosta, diariocamariñan, windgurú

O PP de Camarñas pregunta pola Fundación Man

O portavoz do PP de Camariñas, Daniel Rego, insta ao Concello de Camariñas a que explique os motivos polos que a Fundación Man de Camelle non figura aínda no Rexistro de Fundacións da Xunta, a pesar de que pasaron 14 meses desde que se constituíu o padroado da fundación, o 28 de febreiro do 2008, seis anos despois do falecemento do anacoreta.



Rego González explica que «o patrono e responsable é o rexedor», e lamenta que «o alcalde bote balóns fóra e acuse á Xunta de que a fundación aínda non estea operativa, cando a única culpa tena él por non ter feito nada dende decembro do 2008».


O líder popular expresa a súa preocupación «polo atraso na posta en funcionamento dá Fundación, posto que ou seu obxectivo é a restauración e conservación do Museo de Man, e mentres que non estea en marcha, ou seu legado está desprotexido e en perigo».


Rego sinala que esta herdanza é un ben artístico que necesita ser conservado e potenciado, «máis aló de Camelle, por ser un punto de atracción para toda a comarca». Destaca a «grandeza» da súa obra e lamenta a «falta de vontade política» do Concello para preservala.

Cómpre sinalar tamén que o Conselleiro de Cultura e Turismo comprometíase a salvar o Museo de Man o pasado Xuño de 2009, e polo de agora tampouco hai novaidades dende a Xunta de Galicia.
 
Máis info : La Voz de Galicia, quepasanacosta

Fotografía+ondas+surf = CLARK LITTLE

"Esa xentuza"

Artigo de Arturo Pérez Reverte sobre os deputados.(Traducido ao galego)

"Paso a miúdo pola carreira de San Jerónimo, camiñando pola beirarrúa oposta ás Cortes, e ás veces coincido coa saída dos deputados do Congreso. Hai coches oficiais cos seus condutores e escoltas, xornalistas dando os últimos canutazos xunto ao enreixado, e un tropel de individuos de ámbolos sexos, encorbatados eles e peripuestas elas, saíndo do recinto cos aires que poden vostedes imaxinar. Non identifico a case ningún, e apenas vexo os telexornais; pero ao paxaro coñéceselle pola cagada. Van pavoneándose graves, importantes, seguros do seu papel nos destinos de España, camiño do coche ou do restaurante onde seguirán trazando liñas mestras da política nacional e periférica. Non poucos saen arrogantes e sobrados como estrelas da tele, con traxes a medida, zapatos caros e xeitos afectados de novos ricos. Oportunistas advenedizos que cada mañá se míranse ao espello para comprobar que están espertos e celebrar a súa boa sorte. Deputados, nada menos. Sen ter, algúns, o bacharelato. Nin traballar na súa vida. Descoñecendo o que é madrugar para fichar ás nove da mañá, ou buscar curro fóra da protección do partido político ao que se afiliaron sabiamente desde mozos. Sen medo á cola do paro. Sen escrúpulos e sen vergoña. E en cada ocasión, cando me cruzo con ese desfile insultante, con ese espectáculo de prepotencia absurda, experimento un intenso desagrado; un malestar íntimo, feito de indignación e desprezo. Non é un acto reflexivo, como digo. Só visceral. Desprovisto de razón. Un estalido de cólera interior. As ganas de achegarme a calquera deles e ciscarme na súa puta nai.


Se que isto é excesivo. Que sempre hai xustos en Sodoma. Xente honrada. Políticos decentes cuxa existencia é necesaria. Non digo que non. Pero falo hoxe de sentimentos, non de razóns. De impulsos. Eu non elixo como me sinto. Como me salta o automático. Algo debe de ocorrer, con todo, cando a un cidadán de 57 anos e en uso correcto das súas facultades mentais, coa vida resolta, cultura adecuada, intelixencia media e coñecemento amplo e razoable do mundo, sóbeselle a pólvora ao campanario mentres asiste ao desfile dos deputados españois saíndo das Cortes. Cando a náusea e a cólera son tan intensas. Iso preocúpame, por suposto. Sigo camiñando carreira de San Jerónimo abaixo, e pregúntome que está pasando. Ata que punto os anos, a vida que levei noutro tempo, os libros que lin, o panorama actual, fanme ver as cousas de modo tan sinistro. Tan agresivo e pesimista. Por que creo ver só xentuza cando os miro, a pesar de saber que entre eles hai xente perfectamente honorable. Por qué, de admirar e respectar a quen ocuparon eses mesmos escanos fai vinte ou trinta anos, pasei a desprezar deste xeito aos seus mediocres reiezuelos sucesores. Por que unhas cantas ducias de analfabetos irresponsables e pagados de si mesmos, sen distinción de partido nin ideoloxía, poden amargarme nun instante, deste xeito, a tarde, o día, o país e a vida.

Quizá porque os coñezo, conclúo. Non un por un, claro, senón á tropa. A caste xeral. Vinos durante anos, aquí e fóra. Estiven nos bosques de cruces de madeira, nas ruelas sen saída onde levan as súas irresponsabilidades, as súas corruptelas, as súas ambicións. A súa incultura atroz e a súa falta de escrúpulos. Coñezo as consecuencias. E se como o fan agora, adaptándose ao seu tempo e o seu momento. Sábeo calquera que se fixe. Que lea e mire. Algún día, se teño a cabeza o bastante fría, detallareilles a vostedes como llo montan. Como e onde comen e á conta de quen. Como se reparten as dietas, os privilexios e os coches oficiais. Como organizan entre eles, en comisións e visitas institucionais que a ninguén importan unha merda, descarados e inútiles viaxes turísticas que pagan os contribuíntes. Como se traxinaron (aí non hai discrepancias ideolóxicas) o privilexio de cobrar a máxima pensión pública de xubilación tras só 7 anos no escano, fronte aos 35 de traballo honrado que necesita un cidadán común. Como quen chegan a ministros terán, ao xubilarse, sólidas pensións compatibles con calquera traballo público ou privado, pensións vitalicias cando cheguen á idade de xubilación forzosa, e indemnizacións mensuais do 100% do seu salario ao cesar no cargo, cobradas completas e sen facer cola en portelos, desde o primeiro día.

De calquera modo, por hoxe é suficiente. E acábase a páxina. Tiña ganas de botar a pota, iso é todo. De desafogarme dándolle á tecla, e é o que fixen. Outro día serei máis coherente. Máis razoable e obxectivo. Quizais. Agora, polo menos, mentres camiño pola carreira de San Jerónimo, algúns saberán o que teño na cabeza cando me cruzo con eles."

jueves, 25 de febrero de 2010

Campaña "Orgullos@s do noso, orgullos@s do galego"

Rosa Díez insulta aos galegos

A líder de UPyD, Rosa Díez fixo unhas moi desafortunadas declaracións nunha entrevista de Iñaki Gabilondo na CNN, e onde definiu ao Presidente do Goberno, Rodríguez Zapatero coma “galego, no sentido máis pexorativo do termo”.
 A Sra deputada debería pedir desculpas inmediatas tal e como reclaman dende o BNG, PP e PSOE.


miércoles, 24 de febrero de 2010

domingo, 21 de febrero de 2010

Os monólogos de Manolo

O COLEXIO (II)


Bueno amigos,seguimos comentando o que foi a miña vida de estudiante durante o E.G.B.
Creo que o deixáramos en 4º, e po lo tanto vamos a seguir.
En 5ºcurso tuven un meste que se chamaba JOSÉ RAMÓN,do miñoriño que me tocou,deste non hay ningunha queixa.Pero ay amigos,o que me tiña reservado o destino na miña etapa final.
En 6º tiña unha morea de mestres,o mellor de cada casa.
Tocáronme os chamados "revolucionarios".
O sea,JAVIER,ALFONSO,e toda a cuadrilla.
A única que se zafaba era unha maestra que era moi boa,bueno,era moi boa e estaba moi boa,creo que foi a primeira vez que me enamorei.
Tiña unha cara,un corpiño,e uns beizos que incitaban ó pecado.
Chamábase MARÍA.
Aparte de eso creo que foi o primeiro curso que na áula éramos rapaces e rapazas.

Lémbrome que o capullo de Javier,o mestre mais rencoroso que te podías atopar ná escola,en vez de castigarche,metíache multas,creo que era un peso(5 ptas),eu cheguei a ter acumulado en multas mais de 200 ptas,creo que fixeron o viaxe de Fin de curso cos meus cartos.
7º pasoume que non me enterei,bueno,a non ser que ahí foi donde empecei a tomar contacto có ensino de verdade.
Por que ahí,ademais dos capullos anteriormente descritos,estaban os mellores mestres,para mín,que tiven nunca xamais,estes non eran outros que D. JOSÉ HERMIDA,D.MANUEL(o moto),e a persoa que cando a vexo pasear po la Ponte dache a impresión que o tempo non pasou,por que,mira que se conserva ben a condenada,ésta non é outra que Dña BENITA.


En 8º aparte de todos éstes, chegou alí un mestriño cunhas pintas,joder,paresía que non se lavara en todo ano,e aínda por riba era medio xordo,co conseguinte cachondeo de toda a clase.
Chamábase XAVIER(alias o pelendra).
Lémbrome que un dos que mais se cachondeaba dél era ó Infante de Arou,joder,que pasada.
Pois resulta que éste indivíduo deixou de vir a clase,e tuvo dous ou tres meses sin vir.Pero cando se incorporou,o entrar po la porta dixo :
-"Bós dias".
e contéstalle ó Infante:"Bos dias,¿donde estuvo o pelendra estes tres últimos meses?.

_Pois tuven operándome dó oído,po lo tanto señor Infante vaia pá fora,que despois temos que ir falar có director.

Por certo,éste elemento foi o primeiro que me levou ó director.
Bueno os motivos como comprenderedes,non vo los vou a contar.


O que si vos vou a contar é o que nos pasaba,mais ou menos na época de estudiantes.

Lémbrome que unha das cousas que estudiábamos era ó latín e o grego,o sea,as línguas mortas...¿A vos parécevos ben enseñarlle as linguas mortas ós rapaces?...¡Con razón,despois de noite non`podíamos durmir!


¿E lojo a sinalefa?.¡Eso ten que ser unha guarrería!,por eso negueime a estudiala.


E falando de cochinadas...Tamén che enseñaban os gase nobles...A mín paréceme moi ben que os nobles expulsen os seus gases como todo o mundo,¿Verdá?.Quen por un puñado de aire,perde un sesto de tripas.Pero...¿É necesario estudialo?.


Despois tíñamos a clase de música...Moi ben,ná casa non che deixaban gritar,nin xogar á pelota nó pasillo,pero podías soplar á flauta hasta que se saíra o pulmón po la boca.E túa nai nin mú...Total para aprender a tocar "noche de paz,noche de amor"...


Por non falar dá clase de ximnasia...¿De que nos vai servir ná vida saber dar un "bucho carneiro"?,¿E saltar ó potro?.Imaxinádes nun debate sobre o estado dá nación entre Rajoy e Zapatero,Rajoy lle dixera:"Señor Zapatero,vostede vai a subir as pensións e a baixar á gasolina,pero,¿sabe saltar ó potro?...Salte ó potro Señor Zapatero,salte ó potro".


A única vez que estiven atento ná escola foi cando explicaron a reproducción humana.Anque,tampouco me servío de moito.Primeiro falábanche dun guisante...despois dunhas abellas que saían da súa colmena e levaban o polen por ahí...E logo che enseñaban os dibuxiños dunha parella en pelotas...Oes,que eu pensaba:¿E aquí quen dos dous ten ó guisante?...


Pero ahí non se acaba o follón,por que eu sabía que había unha cousa que se metía en algún sitio...E ademais estaba a cigüeña...Có que me fún para miña casa cun cacao mental de dous pares de guevos e pensando que a reproducción humana consistía en que unha cigüeña metía un guisante nunha colmena e unha abella a repartía como si fora o camión dó butano...Moi ben...Eu non quero molestar,pero daquela¿Para que me sirve a mín a pirola?


En fin,amigos,que según o que nos enseñan nó cole:Un home de proveito é un tío que fala linguas mortas,come guisantes,dá buchos carneiros e toca a flauta....Estes queren que seamos todos como KUNG FÚ(héroe televisivo daquela época).

Os relatos de Guany

OS DIFERENTES


A pesar de ter superados unha serie de tabús e despois de moitas ideas obsoletas aparentemente, parecen que aínda seguen coleando comportamentos indicativos de que cambiamos máis na teoría que na práctica e de que aquilo que resulta diferente tardamos tempo en encaixalo (ata certo punto, normal), pero moitos de nós parecemos máis resistentes a aceptar ás persoas distintas en función da raza, cultura, estatus, sexo, etc... Será que algúns esquemas son moi difíciles de cambiar. Non temos nada contra os negros pero a posibilidade de ter un neto de cor café, probablemente nos quite o sono.

Referireime, entre os diferentes, aos homosexuais; non sei se porque e o que máis abonda en calquera dos nosos ámbitos ou porque, teño que recoñecelo, espértanme simpatía; a comunicación con eles é máis simétrica, "de igual a igual". Parece que teñen unha sensibilidade especial e tal vez iso lle facilite a empatía coas mulleres sen outras connotacións. A súa maneira diferente de enfocar a existencia non é nin mellor nin peor. A parella heterosexual, ideal da sociedade, non é ideal para todos.

De por que existen non parece haber unha resposta unánime; parece que predomina a idea de que se debe a mestura de xenes/ambiente. En todo caso, compételle a outros este tipo de explicacións.Por outro lado, a orixe das cousas ten moita importancia para averiguar as solucións e non é o caso, a pesar de que durante moito tempo foron considerados enfermos, vagos e maleantes, marxinais, etc.. O que me interesa son as súas vivencias nun mundo tantas veces hostil e inxusto con eles. Un apunte: desde 1990 deixou de ser considerada enfermidade oficialmente pola OMS. Curiosamente, en EE UU, uns anos antes, parece que pola presión social que existía.

Teño a impresión de que cos homosexuais andamos dalgunha maneira dando bandazos entre a aceptación e a repulsa, dependendo en certo modo, de cal sea a súa posición social, características individuais e as das persoas que os observan. Empeñados en poñerlle etiquetas de esto e do outro, tampouco nos molestamos moito en coñecelos; se acaso, pecharlle a porta do armario para que non desentonen. Todos coñecemos a eses iconos exitosos, encantadores, solidarios e cunha morea de atractivos. Posiblemente, calquera que reuna estes atributos é plenamente aceptado, independentemente da súa inclinación sexual, sempre que o observador non estea cargado de prexuizos. Pero na súa traxectoria anterior, intúese que pasaron eles e a súa familia un longo calvario pola incomprensión dos demais.

Refírome a nosa cultura, ao chamado Primeiro Mundo. As diferenzas existen cando destacamos sobre a norma e esta non é a mesma en todos os sitios nin en todos os momentos. Nalgunhas tribus de indios americanos como os Two Spirits, ademais de aceptalos, teñen un trato preferente cara a eles por consideralos seres elexidos como nexo de unión entre os homes e o mundo sobrenatural. No polo oposto, en canto a "refinamento" ,para os gregos era unha situación bastante normal. Resulta evidente que, en situacións deste tipo, a homosexualidade non presenta ningún problema, pero sucede todo contrario nunha sociedade competitiva, que sobrevalora os homes de pelo en peito, desprendendo testosterona polos poros da súa pel, estilo John Wayne, onde aqueles que se amosan "brandos" son motivo de ironía, represión ou, incluso, trato vexatorio.

Por sorte para eles, actualmente, as leis favorécenos no noso país. Os homes xa non cazan con frechas para sobrevivir nin están obrigados a fuxir dos mamúts para salvar o tipo; o pelo no peito acaba triturado pola Epilady e o ambiente que se respira no barrio madrileño de Chueca, por exemplo, é de todo menos marxinal. Sen embargo, porque están vivindo unha situación normalizada en canto aos seus dereitos, hai grupos ultraconservadores extremadamente ríxidos nas súas ideas aos que lles gustaría volver a incluilos na categoría de "vagos e maleantes" , negándose a consideralos como iguais. Parecen vendar os ollos ante a evidencia de que a homosexualidade nin é nada novo (vai ligado á existencia humana e tamén animal), nin é unha desviación, enfermidade ou perigo para a propagación da especie. Esta segue o seu curso coas restriccións que impoñen outro tipo de causas, alleas á homosexualidade como poden ser a falta de medios para manter unha familia extensa ou a libre decisión de non rodearse de fillos.

Tampouco se trata dun vicio a non ser que apliquen o substantivo a todo o mundo cando se relaciona na intimidade con quen e como mellor lle pareza, entendéndose como unha relación libre e mutuamente consentida. Choca, sen embargo, que moitos destes censores cos homosexuais sexan bastante laxos ou permisivos co abuso a menores, cousa que arrepía a calquera persoa mínimamente ben nacida. A semana pasada lía na Opinión as declaracións dun personaxe relevante dicindo que a pederastia formaba parte das debilidades humanas. Caeume o líquido que bebía; directamente, babeime de café.

"Fervenza de neve"

Foto curiosa

Sen comentarios...

Últimos comentarios

chat camellán

Predición do tempo en Camelle

El Tiempo en Camelle

XOGO ( Marble lines )

Seguidores

Datos persoales

CAMELLE

CAMELLE